Freitag, 27. Oktober 2017

Vogëlushja poete - Sibora Huda

Sibora Huda
Sibora Huda u lind me 08.12.2007 në Tiranë. 
Është nëxënëse e klasës së katërt në shkollën “Ali Demi”, Tiranë.
Gjate tre viteve të para në shkollë ka arritur rezultate të shkëlqyera dhe është vlerësuar me Fletë-Lavdërimi.

Botimet:

Në moshën 8-vjeçare boton librin  e parë “Ditari im” me 60 poezi, Maj 2016.
Në moshën 9- vjeçare boton librin e dytë me poezi "La dolce voce" "Zëri i ëmbël" shqip- italisht përkthyer nga Luljeta Dino dhe Prof. Dr. Klara Kodra, Maj 2017.
Në moshën 9- vjeçare boton përsëri librin e tretë “Ky shi”me 150 poezi, Shtator 2017.

Vlerësimet:

Vlerësuar në Konkursin “Fjala Poetike 2017” me çmimin promovues  “Për Krijimin Poetik më Mbreslënës” , në Tiranë Shkurt 2017.
Vlerësuar me Çmimin e Dytë në Seksionin e poezisë në konkursin Ndërkombëtar e zhvilluar në Torre Melissa (Crotone) Itali për poezinë dhe Kinematografinë, me 7 Maj 2017.
Vlerësuar me Çmimin e Mirënjohjes nga Shoaqata e Shkrimtarëve të Pejës me 8 Korrik 2017 në Kosovë
Vlerësuar me Çmimin e Tretē nga Shoqata e Shkrimtarëve të Suedisë  në Pejë me 8 Korrik 2017, Kosovë
Vlerësuar nga Klubi i shkrimtarëve dhe artistëve “Drita” në Konkursin “Pranvera Letrare” “Fjala poetike, 2017” me Çmimi i së Ardhmes në Gusht 2017, Tiranë.
Vlerësuar me Çertifikatë mirënjohje me Çmimin Inkurajues në Konkursin Poetik Ndërkombëtar nga Klubi letrar “Podguri” Istog, Kosovë në Shtator 2017
- Vleresuar me Cmimin e Trete ne Konkursin Nderkombetar per poezine ne Itali.






Ndonjëherë,Sikur…

Ndonjëherë,sikur …
Janë fjalët që na shtojnë dëshirat,
Ndonjëherë,sikur …
Fjalë që na rrethojnë,
Këto zemra dinë veç këtë gjuhë ,
Na lejoni ti themi këto fjalë,
Jemi fëmijë kemi ëndrra,
kemi dëshira!


Fleta e grisur

Do të vijë një ditë
Që trishtimi do të pushtojë nga një fletë e grisur.

Zbehtësia në fytyrë do të mbulojë
Diçka në mëndje të thotë – do ta bëj!

Zemra po të gulçon
Frika të ka pushtuar dhe bën një gabim të madh
Sinqeriteti yt sot po tronditet.

Çirrma e egër e fletës po dëgjohet
Në dorë e bën të rrudhoset
Me ngadalë e hedh tutje

Barbarisht në shpirt të rreh diçka
Vazhdon e duron
Me buzëqeshje gënjeshtre, zemra rreh me forcë
Gënjeshtrën dot nuk e tregon.

Kur shpalosma e fletores dëgjohet
Me ankth kryqëzon gishtat.
Me pendesë në zemër
Për atë fletë të grisur.

Zëri yt i ulët
I dridhur
Shoqërohet me pika loti
Që rrëshqasin nëpër faqe.
Ti tani e di
Mërzitja mund të të vijë nga një fletë e grisur.


 Emigranti

Endesh me duar në xhepa,
Nëpër rrugët botës
E një pyetje të vjen në mendje
Ku do përfundoj ?
A thua një jetë e re po më pret
në fund të asaj ure të artë ?
Por ti ende se di ,
Pret  një përgjigjje 
Një shenjë. 

Diçka të ndalon,
Të tërheq me butësi
Një mur të tejdukshëm të krijon,
Do të ta ndaloj atë jetë të bukur
Atë jetë të bukur që ti po ëndërron. 

Por ti nuk rresht së kërkuari ,
Një dritë të tërheq me butësi
Të zgjat duart,
Të vazhdosh rrugën
Atë jetë të bukur,
Atë jetë të re
Atë jetë që po kërkon ti.


Dita e parë e shkollës

Në zemër sot ndjej hare
Për këtë ditë të bukur
Për ketë ditë të veçantë
E veçantë për të gjithë ne.

Erdhi koha të dal
Me çantën mbi krah
Atë çantë plot kujtime
Që më ka shoqëruar në lot dhe gëzime.

Me lule në duar
Afrohem në oborr
Oborri sot ka ndryshuar
Zhurma e fëmijeve e ka pushtuar.

Ulem në bankën që gjithnjë kam pëlqyer
Ulem aty duke shfletuar
Hap ate dritare diturie
Sot  nis udhën që kam dëshiruar.

Kjo është udha me shokët e mi
Nga këtu do fitojmë dituri
Të gëzuar e pritëm këtë ditë
Jemi rritur dhe një vit.

Këtë e shohim në sytë e mësueses tonë
Që me shikimin e sajë ditën na e ndriçon
Sot ajo është e gëzuar
Duart me lule ja kemi mbuluar.


Mikesha të vërteta

Të kam mikeshë
Që natën ma shkëlqën,
Sa herë të dërgoj letër
Menjëherë përgjigjen ma kthen.

Çdo mbrëmje mikesha ime
Një letër do të shkruaj,
Të flasim për shoqet e reja
Se si shoqërinë me to unë të ruaj.

Për diten që shkoi
Çdo natë do bisedojmë,
Fletët e ditarit
Çdo mbrëmje bashkë do i shfletojmë.

Çdo mbrëmje të buzëqesh,
Ti me ledhaton,
Dhe gjumin e ëmbël
Si nëna ime dhe ti ma uron.


Festa

Eja me mua  nëse do,
Dhe unë do ndjehem e plotësuar,
Nëse do të ta zgjas dorën, 
Atëherë thuaj thjesht një fjalë,
Thjesht Po !

Do ndriçojmë bashkë,
Do i japim ndriçim qiellit të natës,
Të bëjmë yjet sundimtar,
Fishekzjarret të hynë ne çdo shtëpi
Të bëjme që nata të bëhet sërish ditë

Eja me mua,
Të trokasim në çdo shtëpi duke falur gëzim,
Qoftë ajo derë ari a llamarinë,
Me fëmijë duke gëzuar a qarë,
Që çdo njeri të ndjehet si në përrallë. 



Pyetje që më mundojnë  

E  menduar pyes veten:
Peshku si noton e vallëzon në valën e detit ?
Në mund të ketë një gjuhë të komunikojë me peshqit e tjerë ?
Lepuri me ato putra të vogla  si mund të ecë aq shpejt ?
Me veshë aq të gjatë, thua i dëgjon fjalët e mia ?
Ç'mund të bëj që ëndrrat të bëhen të vërteta ?
A ka mbretëri mbi re ?
A ka shkallë që të çojnë në parajsë ?
Gjithçka që dëgjoj a është e vërtetë ?
Shumë pyetje po më mundojnë !
E gjeta,
pergjigjen do e mar nga libri mbret. 


Lypësi pa këmbë...

Këmbët e mia janë toka,
E të tuat...
Ato janë lluksi,
Ai që njeh vetëm mburrje.

Jam i fortë nga duart e mia,
Unë ngrohem nga dielli,
E ftohem nga era,
Ndërsa ti…
Ti ke ftohtë nga dielli.

Çapitem i vetëm mes heshtjes,
Rrethuar nga mure muskulozë,
Duke u ushqyer me dritën e hënës
E shuar etjen me yjet e vegjel.

Vetmia ish e vetmja që kisha,
Por dhe ajo iku,
Më la këtu,
Në shoqërinë e pikave të shiut.

Tashmë kam vetëm kërrcitmat e shiut 
Dhe avullin që më shoqëron,
Nuk kam njeri përrreth,
Veç bubullima më oshëtin në vesh. 

Nuk e duroj dot ngricën,
Atë që më ka pushtuar zemrën,
Nuk kam më fuqi,
Dua veç dritën e diellit...

Heshtjen e kam frikë,
Këtu nuk ka fener e as neon ,
Kam mbetur i vetëm,
Ku asgjë nuk ndriçon

Rrahjet e zemrës tashmë
Më mirë të më lenë të qetë.


Vetëm një gosti... 

Ah kjo ëndërr e imja,
Ta kisha qoftë një herë të vetme përpara,
Një Gosti,
Veten ta gjeja vërtetë  në mesin e tij.

E kam dritën e diellit nën qepalla,
Në beben e syrit ekziston drita,
Dielli më shkëlqen,
Por më shumë se ç'duhet.

Më lodhi vërshima e shiut,
Më lodhi hëna duke u fshehur prapa reve,
Pse nuk del o hënë me mendje të madhe,
Pse më le në kërkim  ??

Pse i kam të numëruara çapat e bukës ?
Pse hëna nuk rri me mua të më bëj pak shoqëri,
Të luajmë lojë tjetër,
Heshtjen ta flakim në vendin e tij.


Nuk jam ndryshe nga ju

Menjënanë nuk kam pse rri,
Pse mos të futem dhe unë në lojë,
Pse si top më pasoni heshtjen,
Kam lojën për zemër.

Mos më lini veçmas,
Nuk jam ndryshe nga ju,
Por mbase,
Kështu ju duket !

Mos humbni kohën  duke më përjashtuar,
Në lojë di të hy edhe vetë,
Por mbase dhe ta vjedh,
Kështu që bëj kujdes.

Do luaj me kukulla,
Me litar do hidhem,
Do luaj sa jam fëmijë,
Luaj dhe ti si një fëmijë,
E pavarur dhe e lirë. 

Nuk me bën xheloze shoqëria juaj,
Kam shoqet e mia dhe pa naze
Më duhet t'ua them,
Se ne, nuk jemi si ju !

Ju dini veç fjalë të mëdha,
Më mirë me ju nuk po përzihem,
Nuk dua tju ngjaj,
Se fjalët e mëdha unë dot nuk i mbaj.


Rikthim

Një rikthim,
Në kohën e shkuar,
Aty do të gjej gëzimin që jehon,
Ngrohtësinë e zjarrit të cigareve,
Aromën e kafese që e shoqëron.

Do gjej aty kujtimet,
Do të gjej një thesar të harruar,
Një gjë të çmuar,
Në atë thesar ari është gëzimi,
Në atë thesar ari është kujtimi. 

Ajo derë nuk është e qetê,
Ka zhurmë që më buçojnë në vesh,
Adrenalinë shpirtërore,
Është një arenë,
Një arenë me hare e shumë gazmore. 

Do të ketë një kthim prapa,
Një prekje do të çojë ndjesinë,
Do kthehem  tek prehëri jot,
Do digjem nga ky zjarr
Veç njëherë të ketë rikthim.

Ne ate oborr ku kalova femijerine.


Shkoi ora

Shkoi ora e pavetëdishme
Kush jam, nga vij 
Pyet në vonësi,
Nata jep përgjigjen. 

Shkoi ora
Akrepat vallëzojnë ende
Shpesh i kam zili,
Parreshtur mes tyre ka harmoni. 

Net e dit pa gjumë e pa dremit,
Sërish shkoi ora vonë
Siç vajti cigarja e shkrumbuar
Që dergjet pa jetë në tavllën nga hiri i ngurtësuar. 

Shkoi ora
Kërkoj për ty,
Po ti s'jeton aty,
Nuk di nga je e nga ke humbur. 

Si ora dhe ti
Humbët pavetëdishëm
Në vallëzimin nën hijet e natës
Me muzikën muzikantësh të veçantë. 

Në hijen e natës
Erdha për ju
Por jo, 
Një tjetër komplot mes meje dhe natës. 

Kurrë nuk hezitova për ty
Nuk u lodha kurrë
Por sot, shpresa vdiq
Humbja qesh pashpirt.


Mes shiut  (Kodi 33)
(Poezia për konkurim në Istog)

Luaj mes pikave të shiut,
Po, mos u habit,
Sa ekstravagante kjo jetë !!
Egoiste e pashpirt. 

Shikomë,
Të bie në sy gëzimi im fëminor ?!
Në ëndërr u bëra një me ty,
Ëndrra ish e gjatë,
E më pas ish një makth. 

U lodha,
Më shumë nga ç'e mendoja,
Nuk e di se kush e ka fajin ?!
Ti je i vetmi. 

Mendja e sytë më rrinë tek ti,
Endrrat e mia të jem si ti, vdiqën
Jetoj me makthin që nuk munda të jem ti,
Mos dysho për këtë.

Të shoh ty e të të lyp është puna ime,
Ndërsa mendja jote është kompjuterike,
Komandohet pa problem,
Por për timen nuk është e lehtë.

Mjafton kjo torturë.
Besomë,
Kam dhimbje pa fund,
Barra ka humbur tashmë toruan.

A e kalova këtë "provim" të vështirë,
A mundem të jem ti,
Ma thuaj tani se shumë kam duruar,

Të lutem ma jep motivin për të jetuar.

Dienstag, 6. Dezember 2016

Vjersha për fëmijë nga Demush Mehmeti

Demush MEHMETI

RINA E RINESI 

Rina e Rinesi
Ju më të ëmblit e mi,
Buzëqeshja fytyrës sime
Ngrohtësi zemre 
Pjellë nga trungu im
Mrekulli.

PËRSHËNDETJE RINA

Përshëndetje Rina 
Ty të kam dritë në shpirt
Kudo të më jesh
Të uroj për lumturi.

Po te pyt ty gjyshi
Zemër a je mirë
Ke mashumë buzëqeshje
Apo mrrola në fytyrë.

Rina tregoj gjyshit
Që të ka breg e dashuri 
Ëndrrat tu kan ndreq
Apo tu kan prish.

Gjyshi nuk te pytë
Ti kënd e don mëshumë
Uroj të jesh e lumtur
Ashtu si dua unë.

Ti princesha e gjyshit
Mbretresha e ëndrrav të mia
Si qielli kthjellët më je


MOS HARRO

Rina
Mos më harro
Më thirr.

Fol
Si e ke zakon
Pyet
Gjysh a je mirë
Çka po bënë
Çka po vyen?!

Pyt 
ku është nëna
Fol Rina
Ashtu si di ti.

Thuaj
Gjysh të dua shumë
Buzëqesh.

Lumturin ta dua
Ëmbëlsirë 
Më gëzon
Fort më lumturonë.


DO MË KUJTOSH

Përshëndetje e vogla gjyshit
E ëmbla Rina
Ecë qetë but me kujdes
Shkel but
Me shumë dhimbshur.

Kujdes...
Këto gjethe të rëna në tokë
Të freskëta kështu si ti 
Ishin një ditë.

Koha i fali i rriti e i thau
Dhe i këputi një ditë
Rina kjo mosha jote do ikë
Do vjenë pleqëria te ti
Atëherë 
Unë më nuk do jamë. 

Dua dhe besoj
Ti do më kujtosh me krenari

I VOGLI RINES

Flej i qet 
Flej
Ti i ëmbli gjyshit
I vogli Rines.

Flej
Lumi ti për vete
I lumi ti
Ende i vogële je 
E boll s'kupton.

Me ligësit e të rriturve
As të zezat e ditës
Që për çdo ditë 
Çdo të lumen ditë 
Vin e na shqetsojnëI 


I VOGËL JAM

I vogël jamë
Sherr nuk kam
Karrocën time e kamë 
Ngasës i saj jam.

Për vete e kam
Sa mirë e qoj
Në për dhom vrapoj
Lodhem e pushoj.

Sikur lodhet ajo
Unë kthehem e baj
I vogel jam
Sherrin nuk kam .

Kur të rritem si ju
Do të ndryshoj
Ndoshta
As kënd s'do e duroj.
E diel.


ME VIZITOI RINA

Një zë të ëmbël ndegjova
Ai zë engjulli në veshin tim ra
Tek puna me vizitoi Rina
Mbesa ime e dashur.

Gjysh o gjysh dëgjova zërin e saj
Shpejtë e ngrita kokën 
Fytyrën e buzqeshur ja pash
Nga ajo frymë dashurie .

Unë në tok desh rash
Më vrap erdhi e mëpërqafoj 
Mi kthjelloj dy syt 
Thellë në shpirtit më ka kënaq.

Mittwoch, 23. November 2016

Poezi për fëmijë nga Sheremet Prokshi

Sheremet PROKSHI

DIELLI

Nuk e di pse je hidhërue
Dielli ynë o rreze artë,
Na bën dritë që nga mëngjesi
Ndaj zbrit pak, mos rri aq lart!...

Të kërkoj pak ngrohtësi
Për mbesën dhe nipin tim,
Për ata që nisen hapin 
N’rrugë të shkollës për mësim.


ERA

Kur fryen era mbi shtëpi 
Rrotull sillet rreth oxhaku,
Tymi zjarrit kthehet prapa
Brenda odës ku rri plaku.

Fishkëllen nëpër kopshtije
Shtruar me gjethe palë-palë,
As pulat si lë të qeta
Ju hedh pluhur nën hambar.

Shpupurit flokët e mbesës
Kur del luan me trotinetë,
Ndërsa Lenti futet brenda
E kërkon një çaj të nxehtë.


ACARI

Sa fillon të ngrij acari 
Në degë zogjët i trazon,
Qielli lart e ndërron ngjyrën 
Re të bardha turbullon.

Dhe ti diell, o dielli ynë
Pse i fsheh rrezet e ngrohta?
Ende dimri pa arritur
Na merdhin me erna t’ftohta.


VIZATUESJA

Se ndal dorën vizatuesja
Me një laps herë me një tjetër,
Zemrën, zogun, lulen, diellin
Bashkë i bëri në një letër.

Sa shikonte vizatimin
Shkëlqyen rreze në dritare,
Prit i thanë se tash të sjellim
Të shtatë ngjyrat ylberiane!...
Sh. Prokshi, 19.11.2016


NËNTORI

Në fundjavë të çdo nëntori
Këngë e valle nuk pushojnë,
Disa luajnë lojna skenike
Disa ëmbël recitojnë.

Kuq e zi do veshet festa
Me flamurin kombëtar,
Mbushim zemrat ngjyra jete 
Për Ademin legjendar.


KËRKESA

Dje Erëza bëri kërkesë
Të na jap dielli ngrohtësi,
Dhe shikoni, sot plot rreze
Falë për ne, për ju fëmijë.

Të hareshëm ngriten zogjët
I lajnë flatrat në burim,
Nuk mërdhin as dallendyshja
Që është nisur për shtegtim.

Do të vi, thot e merzitur
Me qindra shoqe të tjera,
Veç na duhen disa muaj
Sa ti hap bulëzat pranvera.

20.11.2016

LISA QINDVJEÇARË

Ka kohë janë prerë 
Lisat qindvjeçarë,
I nxorren me cung
Ata rrënjëdalë.

Aty vinin trimat
Trojesh arbërore
Me fjalë i qendisnin
Shpresat për fitore.

Aty ndeznin zjarre
Aty piqnin kafe,
Aty mblidhnin krushq
Për ahengje dasme.

Ngritej lart aroma
Nga dhjetra filxhana
Disa me dy vija
Disa laramana...

E krahë merrte syri
Qiellit të paprekur
Moshës fëmijërore
Ëndërres së fjetur.


NGATËRRESA

Me trung ngatërrohej
Shpesh një çukapik
Degët ia çukiste
Si t’ishte armik.

Po kur hynte brenda
Bazen ta zgjëronte,
E kishte më ngushtë
Me sqep të qellonte.

Dilte lakuriq
Si djall i tronditur,
Ikte përtej bjeshke
Mplakjen duke pritur.

23.11.2016

Dienstag, 6. September 2016

Pesë poezi nga Sheremet Prokshi

Sheremet Prokshi


Ëndrra e Erëzesë

Ngjitet fluturakja
Pëpmbi çdo çati,
Insekte e zogj
I bëjnë shoqëri.

Në shtëllungë të reve
Kjo raketë u tret,
Një botë tjetër sheh
Erëza mbi qytet.

Veç për pak sekonda
Thot xha psikologu,
Ëndrra në hapësirë
Fluturon si zogu.

Ëndrra e Mentorit

Një ënderr kishte parë
I vogli Mentor,
Në shkollë ku mësonte 
ishte bërë drejtor.

Dëgjohen kudo 
Hapat e “drejtorit”
Me shikim të mbreht
Ecte koridorit.

Dilnin me takt nxënësit
Pa zhurmë e rrëmujë,
Dy nga dy rreshtuar
Me rend pinin ujë.

Pa qëllim dikush
Hapin ngadalëson
Luli prapa tij
këmbën e çalon.

Me gisht ja bënë “ eja “
Drejtori nervoz,
-eja para meje
Ti djalosh kodosh.

-shikoje patiken,
Pse nuk e lidhë tojen?!...
-e qorton pandalur 
Se lë ta hap gojën.

Largohet pa frymë 
Luli i habitur
Pyet pse sillet ashpër
“ky mistrec i rritur”?

Nuk i mbushet mendja
Nuk ia rrethon truri,
Të bëhet drejtor
Mentor picimuli.

Kur cingërron ora
Trembet, i del gjumi,
Ëndrrën për drejtor
Shpejt e rrëmben lumi.


Vallë,e ditka zogu

Vallë, e ditka zogu
Sa flatra ka trupi,
Apo sa i lartë
Është Kaci-Pupi.

Po hamendej lepuri 
Paksa dhe ariu,
Sa ka qime n’mjekër
Dac Mustaqeziu.

Nuk e di gomari
Të them seriozisht,
Sa bëjnë katër këmbë
Dy vesh e një bisht.


Çupëzat artizane

Dy çupëza të vogla
Me xhaketa gri
Lozin e vrapojnë
Nëpër mot me shi.

-eni hyni brenda
Urdhëron nëna Dritë,
Sa nis njëra hapin
Tjetra i vë pritë.

Del gjyshja me krroqe
Dritën e qorton,
-është ky shi i verës
Veç rriten ua shton.

Ngazëllehen çupëzat
Flokët shpupurisin,
Mbi tokën e qullur 
 Gishtat i ngulisin.

Me këmbët e zbathura
Baltën e shqelmojnë,
Pa laps e pa brushë
Murin vizatojnë.


Torta e përkryer

Vezë e miell përziejnë
Pakëz me mikser,
I shtojnë flegra arre
Dredhëza e sheqer.

Yndyr margarine
Qumësht një filxhan,
Eurokrem të bardhë 
Vetëm njëqind gram.

Vënë enën mbi avull
Pesëmbëdhjetë minuta,
Grimcojnë çokollata
Të ëmbla të buta.

Lavdëron mamaja 
Tortën e përkryer 
që e kanë bërë vajzat
me punë të shkëlqyer.

Dienstag, 23. August 2016

Dy poezi nga Maxhun Osmanaj


Ku banon poeti

Ku banon poeti, e dini o fëmijë?
në çdo cep t’atdheut është çerdhja e tij

Sa interesant, nëse dikush s’e di
në jetë ai paska shumë shtëpi!

Çdo natë ai ndërron vendbanimin
Ai është aty ku e gjen frymëzimin.

N’petale të luleve ushqen nektar
Secilit i dhuron mjaltë - margaritar.

N’krah të  dallëndysheve fluturon n’kaltri
ëmbël rrëfen për fluturimin e tij.

Me krenari viziton dëshmorët e kësaj toke
Ua lehtëson dhembjet çdo nipi, mbese, nënëloke.

Misioni i tij - themel i ndertimit
Kala e mendimit, vjershës, tregimit.



Këndo këngën poet

këndo këngën, poet
edhe kur të ta ndalojnë
mos rri, gjithçka të ngjet
kur të vrasin, kur të torturojnë.

Këndo këngën, poet
Edhe kur shtegton nëpër stuhi
Bota e ciltër nga ti pret
Forcë e gjak t’ri.

Këndo këngën, poet
Mos kërko tjetër melodi
Veç atë që të buron nga shpirti
Atë që të shëron e smund të të vret.

Këndo këngën, poet
këngës kurrë mos i vë lak
edhe të të akuzojnë
pa hile e hak.

Këndo këngën, poet
Bota nga ti pret!

Mittwoch, 13. Juli 2016

Djaloshi dhe shqiponja

Poezi nga Imri TRENA

Në tokën e lashtë stërgjyshore një djalë
Doli për gjah me hark e shigjetë,
Në një çerdhe hetoi një shqiponjë të rrallë
Një gjarpër ajo mbante n`çapojt e vet.

Pas pak shqiponja fluturoi në hapsirë
Gjarpërin e "ngordhur" n`fole e la të lirë;
Shqipja e vogël mbeti n`mëshirë të djallit
Vështronte të ëmën lart mbi kreshta t`malit.

Djaloshi i mençur hetoi rrezikun
Gjarpëri nxori thimthin ta helmoj,
Mori n`shenjë, tërhoqi fuqishëm harkun
Rrufeshëm goditi gjarpërin, shqipen e shpëtoj.

U ofrua ta marr shqipen n`mbrojtje djali
Shqiponja e madhe e sulmoj,
- S`jam i keq! - jam shpëtimtari
Shqipen e vogël dua ta mbroj!

Gjarpëri ishte gjallë, ti vetëm e ke lënduar
Unë jam shpëtimtar i saj,
- Ma jep të lutem! - të përkujdesem
Gjersa të rritet unë do ta mbaj...

- Kam me t`shpërblyer, të premtoj
Me mpreftësinë e syve të mij,
Këto troje kush të mos i sundoj
Të jap edhe fuqinë e krahëve vetëm Ty.

Shqiponja mirësinë djaloshit
I shpërbleu shumëfish në jetë:
Ai me shpatë preu armiqët e vendit
Dhe u bë mbret i vendit të vet...

Emrin ia dha SHQIPTAR! ARBËRI!
- Biri i Shqipes - kot s`i thonë;
Vend i Shqipeve! Nënë Shqipëri!
Në përjetësi do ta mbajë.

Sonntag, 26. April 2015

Beqir Buzuku - Poezi për fëmijë e të rinj


Çelësat e dritës

Është një rrugë e adhuruar,
Rrugë e mrekullive,
Nëntë muaj ngarendje
Deri te muaji i qershive.

Tridhjetë e gjashtë çelësa
I vjelim në Abetare,
Me ta në mendjesy hapim
Tridhjetë e gjashtë dritare…




Hapat e parë

Me hapat e parë u hodhëm
Në shtigjet e jetës,
U hodhëm rrugës zigzage,
Rrugës së mbarë
Dhe filluam lojën
Me t’dashurat lodra,
E me vrapimin pas fluturave,
Nëpër lulishte e kodra.

Mandej pasoi ëndrra tjetër,
Misri u poq në arë,
Atëherë filluam betejën
Me shkronja e me numra,
Në klasën e parë…




Vjelje drite

Çuna e çupëza të gjithë tok,
Të gjithë tok – dorë për dore
Hedhen në rrugën nëntëmujore.

Ajo rrugën nis në shtator,
Stacion ka muajin qershor.

Tempulli i dritës i pret derëhapur,
Fryta diturie aty për të vjelë,
Në vendnumërim për t’mos ngelë.




Udha 9-mujore

Plot nëntë muaj
Në ngarendje,
Mbëltojmë shumë risi
Në dritëmendje.

Dhe sërish nisemi
Nga muaji shtator,
Gjithnjë ecim
Drejt të njejtit cak,
Vjelim fruta në qershor.

Buzëqesh fytyra
E fillim verës,
Cicëron laraska në pemishte,
Në pemishte të shendverës.




I pari

Në mes të lagjes sime
Është një dru molle,
Aty dhuron dritë diturie
Pallati i një shkolle.

Aty është një çun,
E quajnë çun shkollari,
Ai kudo shkëlqen,
Përherë është i pari…

Në ditar nuk ka
Asnjë mungesë,
Në nxënie kurrë nuk ka
As një pengesë.

Shpesh shkolla mban
Ndonjë manifestim,
Pa Endritin kremtimi
S’do të kishte kuptim.

Ai çun ka prirje
Për recitim,
Shquhet si mjeshtër
Edhe për aktrim.

Pa të skena
E zbehtë do të ishte,
Pa të kremtimi
Shije s’do të kishte.

Shendohen prindërit
Dhe mësuesja e tij,
Shokët dhe shoqet
Atij ia kanë lakmi.



Buzëqeshje shprese

Buzëqesh çuni Premtim,
Shendohet çupa Shegë,
Zogu i shpresës
Cicëron përmbi degë.

Buzëqesh muaji
I fillimverës,
Sheqerosen qershitë
Në pemishten e shendverës.

Seç buzëqeshin prindërit,
Buzëqesh mësuesja Mbresë,
Paguhet mundi i shkollarëve,
Në librezë pikë nota pesë.




Orari

Ditë e natë - e natë  ditë,
Ik koha në pakthim,
Bashkë me kohën ecim ne,
Ecim ne me shoqe e shokë;
Herë ngadalë, herë me nxitim.

Kohën lypset akorduar me orar,
Nëpër udhën e jetës
Të gjithë tok ecim krenarë.

Jeta pa orar s’ka kuptim,
Orari nuk na e bën me hile,
Na dhuron kohë për mësim,
Na fal kohë për lojë;
Por nuk na fal asnjë minut,
Asnjë minut për vendnumërim.

Shpejt ik dita,
Në mbrëmje shumkush
Mund të ndjejë lodhje,
Vjen nata, sjell gjumin,
Ilaç, për çlodhje.




Drita

Pas bregut
Dielli zbret,
Terri shtrin
Perden e vet.

Strak! Shtyp një buton
Xha Tali,
Buron rryma
Nga termocentrali.

I bën detyrat
Çupëza Melë,
Korrigjon hartimet
Arsimtari Xhelë.




Në piknik

Në hartim – temën e parë:
“Një ditë në piknik”
Si e shtjelloi çuni Fisnik?

“… në piknik” temë simbolike,
Për të shkruhet me frymëzim,
Fisniku pa aspak hamendje
Derdhi në letër këtë përjetim:

- Shokë e shoqe të klasës
Të gjithë qem tok.
Mirë na priu arsimtari Xhelë,
Një ditë maji u nisem në piknik
Me autobus të xhaxhit Nelë.

- Diku kah mesdita
Zbarkuam në Prekaz,
Te shtëpia e Jasharajve,
Aty fëmijë e të moshuar
Na pritën buzagaz.

Vizita në Prekaz
Fisnikut i la mbresë…
Përshtypjet e asaj dite
Ai edhe sot i ruan,
I ruan të incizuara në kujtesë.


- Nxënës të dashur,
Ju faleminderit për vizitën!...
Tha një mesoburrë dhe shtoi:
- Këto gjurmë që po i shihni në mur
Nuk janë vrima që i ka hapur qukapiku
Aty plumba ka hedhur armiku.

- Ai me dorë mesjete
E përgjaku vatrën tonë,
Me veprim çnjerëzor tentoi
Për të shembur udhën e jetës sonë.

- Prekazin… e mbuloi me plojë,
Po as Drenica as Kosova s’u gjunjëzuan,
UÇK-ja iu bë mburojë…



Një plus dhe një minus

Çuni Premtim
Dhe çuni Gjetë
Janë shokë banke,
Shokë banke
Në klasë të tetë.

Që të dy
I pret i njejti cak.
Po, vallë, a i kanë hapat
Në të njejtin nivel?
Mirë e jo mirë,
Përfundimi laraman na del…

Premtimi librin e do shumë,
Gjetës i mungon koha
Edhe për gjumë,
Ditë e natë, si magneti
Atë seç e tërheq interneti.

- Gjetë, shoku im
E ke shumë gabim,
Je hedhur në harlisje;
Një llasticë anonime, pa adresë
Po t’vardiset përmes internetit,
Përditë po të shtyn
Vetvetes për t’i hedhur pengesë,
Pengesë në udhën e jetës –
I tha një ditë Premtimi Gjetës.

Kaluan ditët, javët e muajt,
Kaluan shpejt,
Ikën sikur dikush
T’i kishte shtyrë me dorë,
Frytet e nëntmujorit
U volën në qershor.

Gjeta disi i zbehur në fytyrë
Vonë e pa veten në pasqyrë,
Në pasqyrë të kohës së bjerrur kot,
Ai vonë e kuptoi se koha kalon,
Kalon si uji nën urë
E prapa nuk kthehet dot.

Fshin lotët me faculetë.
Po pësimin sit a shlyejë?
Sytë i duken të mjegulluar,
Si i përgjumur në vete flet:
- I mjeri unë, ç’më gjeti,
Më hodhi në lojë lazdrajka…
Grusht më dha interneti.

Këshillat e Premtimit
(me rend e me vend)
Tash i vërtiten në mend:
- Gjetë, unë të kam thënë
Që në fillim shqitju librit,
Përndryshe vendnumëron,
Pas qershorit, në pushim…
Për internet nuk është vonë,

Në qershor Premtimi më i miri,
Më i miri në mesin e shkollarëve,
Gjeta i pari nga të prapmit,
Nga të prapmit në fund të shkallëve.




Kur mungon guximi…

Çuni Bardh
Është në hall të madh…

Deri dje ishte i qetë.
Tash është në klasë të tetë,
Dhe iu ka rritur mendja,
Në zemër i është ndezur një zjarr
Për shoqen e bankës,
Për çupën Arjetë.

Natën ai humbur në ëndërr
Është bashkë me Arjetën,
Kur zgjohet nga gjumi
Sa keq e ndien vetën
Pa Arjetën.

Mendohet e mendohet
Dhe disi trimërohet:
- Sot në shkollë, patjetër
Asaj do t’i drejtohem
Me një letër…

Sot, nesër – sot, nesër
Koha kalonte si uji nën urë
E Bardhi s’e bënte zemrën gur…

Dita-ditës i shtohej vuajtja,
I shumëfishohej zhgënjimi,
I zvogëlohej guximi
I përtëritej hezitimi.

Ah Arjetë, Arjetë!
Në shpirtin e Bardhit
Vuajtje ke derdhur,
Një pjesë të zemrës
Tashmë ia ke vjedhur…
Një hartim me dy ngjyra

Një ditë, në orën e tretë
Hyri në mësonjëtore arsimtari Xhelë,
Sipas planprogramit të klasës tetë
(nga lënda e gjuhës amtare)
Ai tri tema i shënoi në tablë.

Pastaj për rëndësinë e hartimit
Foli shkurtimisht:
- Zgjidhni temën që ju pëlqen.
Mos shkruani shkel e shko,
Shkruani konkretisht!

Sakaq drejt tabelës
Nxënësit gapërruan sytë,
Altinit e Norës u pëlqeu
Tema e dytë.

Tema e dytë:
“E zeza dhe e bardha”,
Për mendjemprehtët
Temë shumë e qëlluar,
Për mendjezbehtë
Mjaft e ndërlikuar.
Çuni Altin tha me vete:
- Për mua ky s’është hartim,
Po ca fjali si në gramatikë,
Për pesë minuta mund t’u vë pikë.

Nxori lapsin e ushtrimoren,
Nisi hartimin, gjoja seriozisht,
Në fushën e fletës së bardhë
Hodhi ca rreshta me radhë:

- E zezë është lëkura
E atyre që shpesh rreziten në det,
vajzat zeshkane, fytyrëçokolatë
shumë i adhuron çuni Valdet;

- Pamje ngyrë prilli sytë e Blerinës,
Në buzëqeshje shendvere
Shëmbëllen fytyra e Kaltrinës;

- Ah, Nora, Nora
Faqet bardh sikur bora!
Flokët ngjyrë të zezë,
Sytë sikur rrush,
Sa herë që e vjedh me sy
Zemrën seç ma djeg
Sikur me prush…

Vallë, Altini shkroi hartim
Apo një lloj poezie?
Askush në klasë
Nuk i ra dot në fije.

E kupton arsimtari i vet
Me përvojë,
Ka për t’u shkri së qeshuri
Kur ta lexojë.

Shoku i Altinit, çuni Gjetë
Për hartim zgjodhi temën e tretë.
Tema e tretë - titull aktual:
“Rrëfim për një përjetim personal”.

Çuni Gjetë në bankën e tretë
Ishte ulur prapa çupës Arjetë.

Ai mbushur disponim
Shkroi këtë hartim:

- Nuk janë pak pesë orë mësimi,
Në ndërrimin e dytë
Xixa më shkreptijnë sytë…

- Një ditë, kur u ktheva në shtëpi
Ndieja lodhje, ndieja uri.

- Hëngra darkë,
Mandej u shtriva për të pushuar,
Në atë rast mu kujtua:
Arjetës duhej shkruar…

- Papritmas, vrik! U ndal rryma,
M’u duk sikur mu ndal fryma…

- Si një dorë sherri
Perdja e territ,
E mbuloi ekranin e kompjuterit,
E si t’i shkruaja në internet
Ca fjalë… zemrës Arjetë?

Çupa Norë trajtoi një tjetër temë,
Temë me domethënie simbolike,
Tematikën e saj ajo e shtjelloi
Në një mënyrë krejt më ndryshe,
Për t’i dhënë kuptimësi logjike:

- Jeta s’është krejt shkëlqim
Sikur pasqyra,
Po është me dy ngjyra,
Me dy ngjyra – laryshi,
Njëra e zezë, e shëmtuar,
Tjetra e bardhë, e mrekulluar;

- Dikush thur perde terri,
Dikush mbëlton mollë sherri;

- Ëndrra mbetët ëndërr,
Fantazia vetëm dëshirë,
Pema nuk ka shije
Pa u pjekur mirë;

- Shoku-shokut, shoqja-shoqes
I ndihmon në raste vështiërësish,
Atëherë zogu i bardhë
ëmbël cicëron përmbi dardhë…

Po nxënësit e tjerë
Ç’përshtypje derdhen në hartim?...
Për këtë ju rrëfej në vitet në vijim…